Jurgen, Ann en Ilana in Nieuw-Zeeland

Belgen op bezoek

Het bezoek van Marijn en Dirk, vrienden van Peter met wie hij dan nog een 10-tal dagen verder doortrekt in NZ, was voor ons het signaal dat het samenzijn met onze schoonbroer stilaan op z’n einde loopt. Snif snif!

Hierbij willen we hem dan ook van harte bedanken voor z’n aangename gezelschap en we kijken er al enorm naar uit om hem misschien binnen afzienbare tijd terug even in ons midden te hebben...???

Wij hebben ontzettend van zijn bezoek genoten en zullen dagelijks aan hem terug denken. Ach ja, dat kan niet anders als we onze blik werpen op z’n kopie van Monet (Prachtig geschilderd hoor!) ; die ondertussen hangt te pronken in onze gang, of als ik complimenten krijg van de heldere labradorite-steen die hangt te pronken in mijnen decolleté.

Deze laatste dagen, in companie met deze 3 Belgen, waren ontzettend tof en waren voor Jurgen ook een beetje de afsluiter van een geslaagd verlof! (Ilana en ik hebben nog een kleine 1,5 week te gaan...)

 

Ilana's verjaardag

Het slabakweer heeft er voor gezorgd dat we enkele dagen vroeger dan gepland huiswaarts keerden.

Zo waren we net op Ilana’s verjaardag terug in Dunedin en kon ik een ‘deftige’ verjaardagstaart bakken en ballonnen hangen, en kon zij EINDELIJK de pakjes open doen die al die tijd in Peter z’n tas zaten.

(Haar feestjes met de buren en vriendinnetjes volgen op een later tijdstip.)

Ook alweer een dikke dankjewel aan iedereen voor de kaartjes en geschenkjes. Onze dochter was ook erg in de wolken met het grote pakket van haar peter. De boekjes vallen erg in de smaak maar vooral de singstar van Queen is een wààr succes! Al dagen daveren onze ruiten hier op de woeste tonen van ‘We will rock you en Bohemian Rhapsody).

   

Stewart Island

Vanuit Central Otago zijn we vertrokken naar Stewart Island, het eiland(je?) ten Zuiden van NZ.

Beetje heftig op de ferry, 1 uur varen was dus net genoeg!

Stewart Island is een prachtige, niet al te toeristische bestemming; met veel natuurschoon en gekend als vogelparadijs!

We hadden ginder een huisje gehuurd en waren ontzettend gelukkig met de kolenkachel om onze natte kleren (van het kayakken en het modder-trampen) steeds te kunnen drogen.

Feit was dat het weken voor onze aankomst ontzettend veel geregend had op het eiland en alles er dus zeiknat bijlag. Dit maakte dat wij wijselijk hebben besloten om de ‘Coast to coast’-tocht maar beter niet te ondernemen (vliegtuigtocht+4u durende wandeling die dus in dit geval waarschijnlijk 6-7 uren ging duren en waarbij we tot ons middel in de modder gingen ploeteren (tot verbeelding sprekende foto’s gezien op DOC) + watertaxi).

Maar, buiten dit, was onze vakantie op dit eiland beslist voor herhaling vatbaar.

Veel vogels gespot (kaka, weka, tui,bellbird,...), waarvan sommige zelfs op onze terrasvenster kwamen tokken, en de werkelijk oude Nieuw Zeelandse oerwouden beleefd.

 

Vakantie in eigen land

Uiteraard lieten we Peter eerst nog een weekje wat ‘bekomen’ van de lange tocht.

Alles ging z’n rustige gangetje hier in Dunedin. Gezellig bijkletsen, vééél aperitiefjes en slaapmutsjes, enkele leuke dagtrips in de omgeving van onze stad (mooie stranden met wildlife, glowworms, natuurwandelingen,...), enkele klusjes in en rondom het huis (Peter heeft helpen brush-cutten!),volop musiceren (Ilana heeft zich enorm geamuseerd met haar oom die uren zat te tokkelen op z’n gitaar), possums vangen, etc.

Af en toe hadden we ook eens een echt strandweertje, zodat we het niet konden laten om in het water te duiken. En hoe doe je dan een wetsuit aan? Met de rits naar voor?

 

Enfin, het was toch een gezellige boel en al gauw kwam Oudejaar er aan. Dit hebben we gevierd samen

met de buren, bij het kampvuur en met de gitaar en veel lekkers.

Na nog even te herstellen van slaaptekort en katers, hebben we Tiki naar het hotel gebracht en met ons hele ‘hebben en houden’ zijn we vertrokken richting Central Otago.

Gelukkig hebben we daar een heel mooie en rustige plaats gevonden op een camping aan Lake Hawea. Een blauwe hemel en stralende zon maakten dat de kayaks al snel te water gelaten werden, maar maakten ook dat het ’s nachts extreem koud werd in ons tentje!

Voor degene die dicht bij elkaar konden kruipen en dikke slaapzakken hadden niet direct zo’n probleem, maar ons nonkelke lag erbij zoals n’n clochard in de Brusselse Marollen(met alle mogelijke isolerende tentzeilen en ‘baches’ op en rondom hem). ’t Was grappig om zien!

We hebben enkele toffe, ontspannende en creatieve dagen beleefd (eigen gefabriceerd kayakzeil, gesculpteerde herdersstok,... ).

2de Kerst in Dunedin

Ondanks het feit dat we helemaal niet in de sfeer komen, hebben we door Ilana’s aandringen toch maar de kerstboom gezet. Het is wel een beetje raar om kerstliedjes te horen over ‘White Christmas’ terwijl het hier zomer is.....alhoewel zomer; temperaturen varierend tussen 5°C en 30°C?!

Omdat we de traditie in ere willen houden, hebben we op kerstavond de buren uitgenodigd voor een heerlijke fondue. Helaas vielen onze plannen om buiten te zitten letterlijk in het water want net voor we ons bezoek verwachtten, begon het te regenen. maar op minder dan 10’waren we helemaal binnen geïnstalleerd. Het Bourgondische avondmaal werd afgesloten met het zingen van kerstliedjes (Iets wat we al jaren wilden doen).

Op kerstdag was het zo’n prachtig weer met een zwoele 29°C dat we met ons drietjes naar het strand getrokken zijn en het stof van onze kayaks gevaren hebben.

En ’s avonds was het ‘moment suprème’, want Peter, onze schoonbroer, arriveerde voor een 5 weeks bezoek in NZ.

 

Initiatie Vissen

Sinds wij hier komen wonen zijn, hebben we ons er steeds over verbaasd dat, voor een land met zoveel kust te zijn, in Nieuw Zeeland de vis schaars en vrij duur is. We hebben gemerkt dat er regelmatig verhalen de ronde doen over mensen die alleen, of met anderen de zee opgetrokken zijn, om hun vis te gaan vangen..... Dus vonden we het maar tijd dat we daar iets aan moesten doen! Samen met Jan, de buurman, zijn we een voormiddag gaan shoppen. En de dag nadien was het weer zo goed dat we het niet konden laten om erop uit te trekken. En de verhalen doen de ronde dat er in de haven zalm van wel 4m (lees 40cm) kan gevangen worden.

Het was fun van de eerste moment. Wee diegene die zegt dat vissen saai is!! Ann die de lijn niet verder kon gooien dan haar voeten. Ilana die zeewier opviste, en ik die het lood zo ver gooide, zonder de lijn te lossen, dat de hele lood- en haakjesboetiek nu nog op de bodem van de ‘harbour’ ligt.

En zoals de meeste vissers zijn we met lege handen maar met een immense koffer plezier en verhalen terug thuis gekomen.

‘Hij komt, hij komt, die lieve goede ...’

Jaaaaaaaaaaaaa, de Sint is in levende lijve tot in Nieuw Zeeland langsgekomen. Onze dochter heeft enkele liedjes voor hem gespeeld(vond ze best wel wat spannend, hoor) en ook ik werd even tot bij Hem geroepen (niets dan goed werd er verteld, uiteraard!!!).

Ook z’n 2 Pieten zagen er best lief uit.

En weet je wat, hij had zelfs marsepein en speculaas mee; dingen die hier in NZ nauwelijks te vinden zijn!

Verder nog wat knutselmateriaal en boekjes voor Ilana en ook een reddingsvest voor mij (hm,hm) en een body-board voor Jurgen.

Dit is nu het eerste jaar dat deze lieve man ook iets voor ons heeft meegebracht. Tjonge jonge; wij moeten hier wel ontzettend braaf geweest zijn!

    

 

 

We boeren rustig verder, en vele dingen groeien, groeien, groeien!

In de maand November was er alweer een gezellig samenzijn met vrienden, en dat ter gelegenheid van mijn verjaardag. Foto’s hiervan hopen we later nog te kunnen publiceren.(hadden technisch probleemke)

Ik wil van deze gelegenheid ook gebruik maken om alle mensen in België te bedanken voor de vele lieve attenties en kaartjes die ik alweer mocht ontvangen. Dat doet ontzettend deugd, zunne!

Ondertussen nemen we de aanloop naar de zomer, maar het moet gezegd worden; het voorjaar was niet bepaald denderend qua temperaturen...Toch doen onze aardappeltjes en radijsjes en ajuintjes en... het aardig. En niet alleen onze groenten groeien als kool, ook ons hondje is spectaculair gegroeid.

Momenteel toont ze nog veel interesse in het ‘achterna hollen van vlinders en vogeltjes’ maar we hopen dat om te kunnen buigen naar ‘het vangen van possums en konijnen...’

Labour Weekend = Verlengd weekend

Dit weekend was een verlengd weekend, met twee heerlijk zonnige dagen op zaterdag en zondag. We hadden Evelien en Scott vanuit Christchurch op bezoek. Bijna niet te geloven, maar het was alweer bijna een half jaar geleden dat we elkaar gezien hadden. Wat vliegt de tijd. Tja, het was gewoonweg lekker genieten van hun gezelschap, van de heerlijke apero’s en gebakjes, van het uitgebreide ontbijt, enz. enz. Ze waren uiteraard ook razend benieuwd om Tiki te zien en bij deze werd ons hondje meer dan goedgekeurd. Allen hebben we genoten van een ontspannende wandeling aan zee, iets helemaal nieuws voor Tiki trouwens. Ze heeft alles uitstekend doorstaan (de auto-rit, de golven, het lange stappen). Enfin, het was een relaxerend weekend en alle weekends zouden uit 3 dagen moeten bestaan!










Op de koop toe kregen we om ons weekend af te sluiten nog een pakje van Manuel, Katrien en Yenthe met hééééél veeel mooie en lekkere dingen : DVD’s van Kulderzipken, een nieuwe overheerlijke voorraad Chocolade, koffie, Boerenpsalm (meer en meer op ons lijf geschreven), een effectpedaal van Peej en Chantal voor de basgitaar, en een schitterend Boeboeks truitje dat Ilana niet meer uit wou doen. Ze vindt het zelfs zonde om het aan te doen naar school; het is té mooi, en ze koestert het heel erg. Ontzettend bedankt hiervoor!!!

Gezinsuitbreiding

We hadden al plannen gemaakt om aan een ‘gezinsuitbreiding’ te doen door eventueel een jong poesje te adopteren. Aangezien de lente voor de deur staat, vonden we het nu wel de tijd om eens rond te neuzen, vooral dan in het SPCA, het plaatselijke asielcentrum. Helaas, nooit waren er jonge poesjes die ons konden bekoren...

Tot enkele weken terug een zestal viervoeterkes ons speels en vol enthousiasme begroeten. Jaaaaaaaa, er was net een nestje,weliswaar puppies, geleverd op het SPCA. Ze hadden werkelijk onze hartjes gestolen!

Mmmm, na goed wikken en wegen (’t is toch helemaal een andere aanpak, een hond i.p.v. een poes) hebben we toch maar besloten om zo’n beestje te adopteren. Trouwens, een hond zou er in de toekomst waarschijnlijk toch bijgekomen zijn.

Het is een meisje en we hebben haar de naam TIKI gegeven, een typische korte en krachtige Maori-naam.(Tiki is de naam van de eerste mens volgens de Maori en de typische sculptuurtje dat je hier ontzettend veel ziet )

We weten dat de mama een bearded colli is, maar we zijn niet volledig zeker welke papa met de eer mag gaan lopen... We vermoeden een Huntaway of een Duitse herder of al één of ander ‘aftreksel’ hiervan.

Tot nu toe doet Tiki het schitterend, ze herkent ons al goed en het vertrouwen groeit. Verder is het ook voor ons nog allemaal leren en is het de komende maanden opvoeden geblazen!

Maar oordeel nu zelf; is ze geen schatje?